1. سکوت کردن 2. تلاش برای تبرئه خود (من بی تقصیرم) 3. مقصر جلوه دادن خود او (اگر این قدر به من گیر نمی دادی من هم آن حرف را نمی زدم!) 4. بی اهمیت جلوه دادن موضوع (حالا انگار چی گفتم!) 5. تاکید بر اهمیت شرایط نامساعد در بروز رفتار آزاردهنده (خب اون موقع عصبانی بودم یه چیزی گفتم) 6. توجیه کردن (چاره د

همه مطالب به قلم مدیر وبلاگ نوشته شده و یا منبع و نام نویسنده اصلی ذکر شده است.بهترین پستهایی که می خوانم را در قسمت پایین آرشیو مطالب لینک می کنم. شاید شما هم از خواندنش لذت ببرید.

همه مطالب به قلم مدیر وبلاگ نوشته شده و یا منبع و نام نویسنده اصلی ذکر شده است.بهترین پستهایی که می خوانم را در قسمت پایین آرشیو مطالب لینک می کنم. شاید شما هم از خواندنش لذت ببرید.

۱. دارم کتابهایی را که از نمایشگاه گرفته ام یکی یکی می خوانم. رسیده ام به کتابی که موضوع جدید و خوبی دارد و جای خالی آن در بین کتابهای این حوزه واقعا احساس می شد. محتوا بی نظیر است اما نحوه نگارش، حسابی توی ذوقم زد. کتاب فوق العاده ضعیف ترجمه شده؛ طوری که حس می کنی برای ترجمه از گوگل ترنسلیت استفاده

1. موقع خوردن افطاری، تلویزیون را می گذاریم شبکه 1 تا دعای قبل از اذان مغرب به افق «تهران» را تماشا کنیم و بعد در حالی که افطاری خوردنمان رو به پایان است، به صدای دلنشین اذانشان گوش دهیم و خوشحال باشیم که دست کم خدا ما را بیشتر از پایتخت نشینها دوست دارد! =) 2. در مورد حادثه تروریستی اخیر، فقط

بعد از 5 سال وبلاگ نویسی نشسته ام با خودم کلنجار می روم تا برای این نوشتنهایمان معنایی پیدا کنم! فکر می کنم چرا باید حرفها و فکرهایم را این جا بنویسم و یک عده، که نمی شناسمشان، بیایند در تایید یا ردشان کامنت بگذارند؟ چرا باید سرک بکشم در وبلاگ این و آن و روزانه نوشتها و تفکراتشان را بخوانم و نظرم ر

همه مطالب به قلم مدیر وبلاگ نوشته شده و یا منبع و نام نویسنده اصلی ذکر شده است.بهترین پستهایی که می خوانم را در قسمت پایین آرشیو مطالب لینک می کنم. شاید شما هم از خواندنش لذت ببرید.

کلا ما وبلاگ نویسها هزار ویروس غیرفعال در وجودمان هست که گاهی خود به خود فعال می شوند! مثلا ویروس عدم حس کامنت نویسی، نوشتن کامنت بدون ارسال، غیرفعال کردن نظرات و.... اینها جدیدترین ویروسهای فعال شده در من هستند که البته با آخری در حال گفتمان هستم؛ شاید دست از سرم بردارد! + یکی از پسربچه های تخسی را...

با موضوعی به اسم «زن دوم»، «ازدواج مجدد»، «هوودار شدن»، «دو تا شدن شلوار» یا هر چه که اسمش را بگذارید، وقتی آشنا شدم که کلاس دوم دبستان بودم! آن موقع یکی از خانمهای فامیل، که برای من خدای مهربانی و خوبی بود، تازه وضع حمل کرده و دچار افسردگی پس از زایمان شده بود. شوهر نامردش هم که از دوران بارداری هم

همه مطالب به قلم مدیر وبلاگ نوشته شده و یا منبع و نام نویسنده اصلی ذکر شده است.بهترین پستهایی که می خوانم را در قسمت پایین آرشیو مطالب لینک می کنم. شاید شما هم از خواندنش لذت ببرید.

می گفت هنر اخلاقی یعنی اعتدال در احساسات و اعمال، یعنی حد وسط بودن، یعنی پرهیز از افراط و تفریط. به یک جور میانگین اعتقاد داشت؛ میانگینی که اگر از هر طرفش بروی و از آن دور شوی، در دام بی اخلاقی افتاده ای. دانایی و شجاعت و عفت و عدالت را بالاترین فضیلتهای اخلاقی می دانست که

۱. گاهی دلم می خواهد از آن دخترهای سلیطه ی پاچه ورمالیده ای (!) بودم که همین که کسی نگاه چپ به آنها می کند فاق شلوارش را به سرش می کشند. اما متاسفانه در واقعیت این طور اتفاق می افتد که اولش اصلا متوجه چپ بودن نگاه حضرات نمی شوم و وقتی هم متوجه شدم، مثل آدمهای منطقی متمدن رفتار می کنم و این گاهی اصلا

دانشکده شلوغ و در هم بر هم بود. می توانستی انواع و اقسام آدمها را ببینی. خیلی زود فهمیدم که مصاحبه ی دکتری است. شور و هیجان و استرس زیادی در داوطلبها و خانواده هایی که بعضا با آنها آمده بودند، دیده می شد. شور و هیجانی که حال مرا بد می کرد. با خودم فکر کردم شاید خدا باید پیغمبری برای این قوم ناآگاه م

به لحاظ هستی شناختی دچار احساس تنهایی شدید شده ام! یک احساس تنهایی از نوع اگزیستانسیالیستی؛ از همان هایی که «کی یر که گارد» می گوید. و در حال حاضر روحیه توضیح بیشتر را ندارم! + سورِن اسم کوچک کی یر که گارد، فیلسوف اگزیستانسیالیستی دانمارکی است. یعنی در این حد با فلاسفه خودمانی شده ام ها! + یکی دو هف...

1. همیشه فکر می کردم مهم ترین چیزی که باعث معنابخشی به زندگی می شود این است که اهداف ارزشمندی داشته باشی و خودت و زندگی ات را وقف رسیدن به آنها کنی. امروز فکر می کنم اگر یکی از این اهداف ارزشمند، رسیدن به آرامش و لذت بردن از زندگی نباشد، خودت را به هیچ باخته ای. 2. به نظرم یکی از بهترین اتفاقهایی

شعر بازی کردیم! پنج دقیقه به خودمان وقت دادیم تا با "آرام، سوزان، دامن، آینه" شعر بگوییم. شعرهای بی در و پیکر نوشتیم؛ برای هم خواندیم و خندیدیم! و البته یکدیگر را تحویل گرفتیم و همه شعرها به نظرمان دوست داشتنی آمد! من نوشته بودم: راه که می روی موج دامنت آتش می سوزاند! آرام تر قدم بردار؛ آیینه ها ترک...

مثلا همین میم خودمان که هر وقت من گریه میکنم و او کاری از دستش برنمی آید، اوج همدردی اش این است که زیر لبی بگوید: خب حالا تو هم گریه نکن! اما همین که به چشمهایش دقیق میشوی حجم فرو ریختنش را می بینی... + اگر یک روز مردها بخواهند از حقوق پایمال شده خودشان دفاع کنند به نظرم باید اینها را در اولویت بگذا...

اگر من یک درخت باشم: بدون شک یک درخت میوه ام! درختی با شاخه های فراوان که همه رو به سمت بالا دارند. بعضی از شاخه هایم بی اندازه نازک و شکننده اند و بعضی محکم و قوی. گاهی همه شاخه هایم پر از برگهای سبز روشن است و گاهی حتی یک دانه برگ هم ندارم. دیر به دیر میوه می دهم، اما میوه هایم همه سرخ و آبدارن

دزدی... دروغ... دورویی... فساد... فریب... تقلب... تزویر... تطمیع... خیانت... خباثت... رذالت... ریا... و... و... و... + عنوان= از اولین ترانه های شادمهر عقیلی + شعر تصویر از مهدی جهاندار + بعدا نوشتها: ۱. نه مثل این طرفیها معتقدم انتخاب بین بد

1. تفکر سیاه و سفید یا صفر و صد نداشته باشیم. نه کاندیدای مورد نظر ما از هر عیبی مبرا است و نه کاندیدای غیرموردنظرمان سر تا پا عیب و تقصیر و گناه. این موضوع در مورد دوره های ریاست جمهوری مختلف هم صدق می کند. 2. پای مسائل بی ربط به کاندیداتوری و ریاس